vrijdag 29 oktober 2010

Antwoord aan reactie Anoniem

In deze blog reageer ik op een anonieme reactie bij mijn blog ‘Een gehandicapte kerk’. Hoewel ik dat wel ‘lastig’ vind. Reageren op een anoniem iemand. Waarom reageren mensen eigenlijk anoniem?

In de reactie staat dat hij/zij mijn blogs verwijtend vindt overkomen op gemeente, kerkenraad, dominee en (sommige) gemeenteleden. Nu gaan (nagenoeg) al mijn blogs niet over onze gemeente, kerkenraad, dominee en gemeenteleden. Zo heb ik nagedacht en geschreven over wat Tim Keller ziet als het grootste probleem van de kerk. De kerk dus in het algemeen. Ik laat in het midden in hoeverre de inhoud van deze blog van toepassing is op onze gemeente. Ik schreef wat prof. Maris daarover gezegd heeft. Ook dan gaat het over de kerk in het algemeen. Ik maakte een uitzondering op de regel dat mijn blogs niet gaan over onze gemeente en wel in de blog ‘Schapen zonder herder’. Daar verwijst de anonieme lezer ook naar in zijn/haar reactie.

In die blog laat ik de lezer in mijn hart kijken en geef ik aan hoe ik (deels) tegen de gemeente aankijk. De anonieme lezer heeft terecht aangevoeld dat dat een bezorgde kijk is. Een kijk die niet positief uitvalt. Ik heb in deze blog bewust geen voorbeelden genoemd ter onderbouwing van wat ik schreef. Ik kan deze woorden met voorbeelden (feiten) onderbouwen, maar ik wilde bij het schrijven van die blog en wil ook nu deze feiten niet voor het voetlicht halen. Niet alle wereldburgers behoeven te weten hoe de zaken er bij ons voorstaan. Wel wil ik de voorbeelden, de feiten in een persoonlijk gesprek met je delen. Over één feit heb ik eerder gepubliceerd en wel in de blog ‘Uittocht uit kerkelijke gemeente’. Inmiddels hebben al zo’n 150 – 200 mensen de gemeente verlaten. Is die uittocht nu achter de rug?

Je zegt je thuis te voelen in de kerk. Je hebt een fijne kerkelijke wijk en vindt de preken opbouwend. Daar ben ik blij om en vooral: dank God daarvoor. Met jou ben ik God dankbaar voor veel goeds in de gemeente. Zo beginnen ook de brieven van Paulus aan de Korintiërs en de Kolossenzen. Maar zeker in de brief aan de Korintiërs moet Paulus daarna veel misstanden en tekortkomingen benoemen. Dankbaarheid voor het goede in de gemeente kan blijkbaar samengaan met het de vinger leggen bij misstanden. Loopt de kerk totaal niet goed vraag je? Nee, er is ook veel goeds. Mankeert en er nogal wat aan? Ja, ik vind dat er het nodige aan mankeert.

Misschien speelt op de achtergrond dit ook wel een rol: er zijn mensen die tevreden zijn met de bestaande situatie in de kerk. Ik vraag mij af of dit wel juist is, zo’n tevredenheid. Van individuele christenen mag je verwachten dat er sprake is (met vallen en opstaan) van geloofsgroei. Die groei mag je ook verwachten van een groep christenen (de kerk). [1] Daarnaast schreef ik dat ‘gereformeerd’ allereerst een beweging aanduidt van correctie, vernieuwing en groei. [2] Iemand schreef: “We zien inderdaad vaak de status quo aan voor het volgen van Jezus.” De bestaande situatie wordt de norm, terwijl er een streven naar het hoogst haalbare zou moeten zijn (zonder door te slaan in perfectie).” [3] Ik wil je daarom de vraag stellen of het handhaven van de bestaande situatie en het tevreden daarmee zijn wel Bijbels juist, wel gereformeerd is?

Groei, beweging, vernieuwing, een opwekking dat brengt dynamiek met zich mee, maar je zou het ook als onrust kunnen ervaren. Is onrust fout, verkeerd? Moeten we onrust vermijden? Ik heb er al eens wat over geschreven: ‘Onrust is nuttig en heilzaam’. We kunnen onze ogen in de gemeente sluiten voor de onrust of stoppen met het lezen van mijn blogs, boeken, artikelen, etc.. Je kan de tv en de krant wegdoen en dan denken dat er geen onrust is in de wereld. Het tegendeel is het geval. Zo is het ook in de gemeente. De groep met verontruste gemeenteleden is best groot. En een grote groep verontrusten zijn al vertrokken. Onrust ontkennen of wegstoppen leidt niet tot een oplossing.

Natuurlijk kan ik begrip opbrengen voor hen die zich wel thuis voelen in de gemeente. Komt er onbegrip over deze groep voor in mijn blogs? Nee toch? Kan jij begrip opbrengen voor hen die veranderingen willen in de gemeente? Er zijn er die liever vandaag dan morgen afscheid nemen van deze groep (verontruste) mensen. Daar kan ik (Bijbels gezien) geen begrip voor opbrengen.

Anonieme persoon, je schrijft dat mijn blogs je pijn doen. Vanzelfsprekend is dat zeker niet mijn intentie geweest bij het schrijven van die blogs. Ik had jou niet voor ogen (hoe zou dat kunnen?) bij het schrijven. Ik gaf slechts aan mijn eigen gedachten (en gedachten van anderen) woorden. Als ik je toch pijn gedaan heb, kan ik alleen maar zeggen en je vragen: vergeef het mij. Ik wilde niet mijn broers en zussen kwalificeren of zelfs diskwalificeren. Ik wil wel in mijn blogs o.a. over de kerk mijzelf en ons de spiegel voorhouden. Een wazige spiegel (“gekleurde bril”) dat wel.

Zullen we hierover met elkaar doorpraten? Het initiatief moet wel van jou uitgaan, omdat ik niet weet wie jij bent.

Hartelijke groet, Arjan

woensdag 27 oktober 2010

Verbondenheid is hét middel tegen secularisatie

Hans Schaeffer schrijft in de Reformatie [1] over ‘God en mens als bondgenoten’. Hij gaat in dit artikel in op ds. Wildschut [2] die stelt dat het kernprobleem van de secularisatie concreet wordt in het feit dat in veel opzichten in het kerkelijke leven binnen de GKv niet langer God in het middelpunt staat, maar de mens. Het gaat in dit artikel over “zorgen over de kerk, zorgen over de levenshouding van kerkleden die schijnbaar moeiteloos kernwaarden van onze cultuur als vrijheid, zelfontplooiing, en geluk overnemen.”

Hoe moeten we dit tij keren? Volgens Schaeffer niet door ons erop te richten, dat wij als kerkleden in toenemende mate seculariseren. Het basisidee achter secularisatie is kortweg: God en mens zijn concurrenten. “De secularisatie is gebaseerd op een dilemma: God of de mens (…) en dan wordt het dus ‘de mens centraal’.” Vatbaar voor cultuurinvloeden zijn wij al sinds de zondeval en dat is dus niet het kernprobleem van deze tijd. Een oplossing is ook niet het tegenovergestelde: God en Zijn eer centraal. “’God centraal’ is op zich onvoldoende om de mensen van nu te overtuigen, (…). Niet omdat ze niet waar is, integendeel. (…) Maar deze notie overtuigt niet omdat ze het secularisatiedilemma overneemt en bevestigt.” Ook aan deze oplossing ligt de vooronderstelling ten grondslag dat God en mens concurrenten zijn, en dat binnen die concurrentie dan natuurlijk God de boventoon moet voeren.

Maar wat is dan de oplossing? Volgens Schaeffer overstijgt God zelf het secularisatiedilemma. Het is bij Hem niet òf God òf de mens, maar God en mens samen. “God en mens als bondgenoten. Met Hem blijkt de mens méér tot ontplooiing te komen dan wanneer hij zichzelf centraal zet.” “Kinderen van God zijn even vatbaar voor namaakgoden (AG: o.a. invloeden vanuit de cultuur) als niet-christenen. Er bestaat geen Bijbels gefundeerde belofte dat de gereformeerde kerken (vrijgemaakt) van deze realiteit worden uitgesloten en dat onze kerken dus niet mensmiddelpuntig zouden zijn.” Het gaat er om dat de namaakgoden ontmaskerd worden. We moeten ons bewust worden dat God geen concurrentie tussen Hem en ons wil, maar ons tot bondgenoten wil maken.

[1] De Reformatie – nummer 31 – jaargang 85 – 10 september 2010.
[2] Afscheiding? Over oproepen om zich van de GKv af te scheiden. Bijdrage aan een bezinning op de situatie in de GKv.

maandag 25 oktober 2010

Een gehandicapte kerk

In de GSEv-bundel ‘Opdat zij allen een zijn’ staat een lezing van prof. Dr. J.W. Maris met de titel “Geestelijke groei en de eenheid van de kerk’. In deze lezing stelt hij de vraag “Hoe staat het er voor met de kerk?”. Hij vervolgt zijn betoog met te zeggen dat deze vraag onlosmakelijk verbonden is met de vraag “Hoe staat het er voor met de christenen?” Kerk-zijn en christen-zijn hebben alles met elkaar te maken. In datzelfde verband zegt hij het volgende: “Bij de kerk behoren is een groot voorrecht, maar dit verlies zijn betekenis geheel als de identiteit van het christen-zijn niet levend functioneert in gelovige verbondenheid met het hoofd (AG: Christus).”

Vanuit het Bijbelse beeld gedacht van leden die verbonden zijn met het hoofd, is dit goed te begrijpen. Het hoofd is als het ware de regelkamer van het lichaam. De lichaamsdelen functioneren juist doordat ze verbonden zijn, aangestuurd worden vanuit het hoofd. Als zo’n verbinding tussen het hoofd en lichaamsdelen uitvalt of slecht functioneert, dan is er sprake van een verlamming, een handicap, een beperking.

Dit beeld gaat ook op voor de kerk. Als kerkleden niet (levend) functioneren in (gelovige) verbondenheid met Christus (het hoofd), geen levende relatie hebben met Christus, dan is er sprake van een ‘verlamde’ of ‘gehandicapte’ kerk. Nu begrijp ik ook beter de opmerking van Keller [1], dat het grootste probleem van de kerk de geestelijke lauwheid, gebrek aan vitaliteit is veroorzaakt door ‘oudste zonen’. Eén van de kenmerken van ‘oudste zonen’ is dat ze vervreemd zijn van God. Ze kennen geen goed functionerende verbondenheid (relatie) met Christus.

[1] Zie mijn blog ‘Grootste probleem van de kerk

donderdag 21 oktober 2010

Het vollere evangelie van genade

Jos Douma is gestart met een prekenserie en het schrijven van blogs over de doop. In zijn blog ‘Terugduwen in het doopwater’ stelt hij de vraag of je in plaats van ‘je bent een zondaar, maar in Christus geheiligd’ niet beter kunt zeggen: ‘in Christus ben ik geen zondaar meer, maar een nieuwe schepping dankzij het vernieuwende werk van de Heilige Geest’. Kort samengevat: ben je een zondaar die geheiligd is of een heilige die zondigt? Jos benadrukt daarbij dat hij daarmee zeker niet wil beweren dat zonden en zondigen een gepasseerd station zijn.

Ik schreef daar ook al blogs over en zei daarin o.a. dit: “Maar hoe zit het met onze identiteit? Is onze identiteit die van een zondaar of wordt onze identiteit ten diepste bepaald door wie wij zijn in Christus? Ben ik een zondaar (identiteit) of een aangenomen kind van God (identiteit) die zondigt (gedrag)?

Deze vraagstelling is verre van theoretisch. De vraag raakt juist de praktijk. Jos schrijft: “Zit hier ook niet de pijn van heel veel broeders en zusters die het niet konden uithouden in gereformeerde kerken waar het zondaars-evangelie zondag in zondag uit wordt gebracht zonder dat er echt oog is voor het nieuwe leven in Christus?” Ook in onze gemeente vertrekken mensen en zijn mensen vertrokken omdat ze niet het volle evangelie van de genade horen. Ze voelen zich niet begrepen en vinden geen echt luisterend oor, laat staan dat er iets verandert. Wat mooi dat Jos wel blijk geeft van begrip en dit soort zaken eerlijk wil doordenken en daarover wil publiceren.

donderdag 14 oktober 2010

Hoe ga je er mee om?

“Niet wat je meemaakt is belangrijk, maar hoe je ermee omgaat.”

Bemind – Henri Nouwen in gesprek
van Philip Roderick

dinsdag 12 oktober 2010

Oplossing grootste probleem van de kerk

Ik schreef in mijn blogs ‘Grootste probleem van de kerk’ en ‘Oudste zonen en geestelijke lauwheid’ over de toespraak van Tim Keller zoals hij die hield tijdens The Global Leadership Summit 2009. In deze toespraak schetste hij niet alleen het probleem, maar gaf hij ook een oplossing.

Het probleem van geestelijke lauwheid en gebrek aan vitaliteit in de kerk (veroorzaakt door ‘oudste zonen’) moet volgens Keller bestreden worden door te komen tot een nieuw niveau van berouw en aanbidding. De Farizeeërs (oudste zonen) hadden berouw over hun zonden maar kwamen daarmee niet los van hun huichelarij. Het gaat om een dieper, nieuw niveau van berouw: spijt hebben over je motieven achter je goede daden. De oudste zoon moest spijt hebben over de motieven achter zijn gehoorzaamheid. Die gehoorzaamheid had niet de liefde voor de Vader als motief.

Keller noemt nog een tweede ‘bestrijdingsmiddel’ tegen geestelijke lauwheid en gebrek aan vitaliteit: Kijk wat het kostte om de jongste zoon naar huis te krijgen. Het kostte Jezus Christus het leven (genade). Als die wetenschap afdaalt naar ons hart, zal ons leven veranderen.

Alleen door te komen tot dat diepere niveau van berouw kom je tot een nieuw niveau van aanbidding en genade. Een dieper niveau van berouw gecombineerd met het inzien van wat het heeft gekost om je thuis te brengen, ontneemt je je zelfingenomenheid en tilt je uit boven je onzekerheid en het onwaardige gevoel in je hart.

donderdag 7 oktober 2010

Vernieuwen of overleven

“Zo ziet het leven eruit als je het van boven af bekijkt: al wat je doet is een kans om je hart te vernieuwen. Kijk je er van onderuit tegenaan, dan is het chronos: ik moet overleven, en daarvoor moet ik knokken.”

Bemind - Henri Nouwen in gesprel
Philip Roderick

maandag 4 oktober 2010

Je bent al bemind

“Eenzaamheid is luisteren naar de stem die zegt dat jij bemind bent, is alleen zijn met Hem die zegt: ‘Jij bent mijn geliefde, ik wil bij jou zijn. Doe niet zo druk, ga niet aan iedereen bewijzen dat je geliefd bent. Je bent al bemind.’”

Bemind - Henri Nouwen in gesprek
Philip Roderick

Arjan Gelderblom © 2008 Template by Dicas Blogger.

TOPO