zondag 24 juni 2012

Communicatie: acceptatie óf afwijzing


De afgelopen maanden maakte ik een cursusdag over ‘communicatie’ mee. De dag had als doel je bewust te worden van en je te trainen in communicatievaardigheden. Het was een boeiende dag waarvan ik veel geleerd heb. Vooral aan het volgende denk ik nog regelmatig terug: communicatie is óf aanvaarding / acceptatie óf afwijzing. Met ons spreken drukken wij aanvaarding óf afwijzing uit. Wat zal het een zegen zijn als wij ons hiervan wat meer bewust zouden worden en dit zouden toepassen in ons spreken.

Wat zou het heilzaam zijn als ouders in de terechtwijzing van hun kinderen aanvaarding meegeven. Wat zou het constructief zijn als mannen en vrouwen in hun relatie acceptatie aan elkaar doorgeven. Wat zou het goed zijn als in de kerk (pastorale) gesprekken gekenmerkt worden door onderlinge aanvaarding en acceptatie in plaats van afwijzing.

Ik snap nu ook beter dat Henry Cloud waarheid zonder genade (of liefde) veroordeling noemt. Het spreken van waarheid zonder aanvaarding (zonder genade of liefde) betekent veroordeling. Juist genade en liefde hebben alles te maken met aanvaarding en acceptatie. Juist het aanvaarden van de ander leidt tot onderlinge verbondenheid. Het spreken van waarheid zonder dat daarin (in de toonzetting, in de bedoeling, in de manier waarop) liefde, aanvaarding tot uitdrukking wordt gebracht, leidt tot onverbondenheid, scheiding, eenzaamheid.

Is dat niet de reden dat in de bijbel waarheid en liefde nadrukkelijk aan elkaar verbonden zijn (1 Korintiërs 13)? Ons spreken (o.a. van waarheid) moet gecombineerd zijn met acceptatie en aanvaarding van de ander. Jezus is waarheid én liefde. Willen wij op Jezus lijken (en wie wil dat niet), dan brengen wij beide aspecten tot uitdrukking. Het (in je spreken) gaan voor (bijbelse) waarheid zonder daarbij oog te hebben voor acceptatie van de ander, is in Gods ogen waardeloos. 

zondag 17 juni 2012

Pas op met dé waarheid


Ik hoor soms mensen zeggen dat ze  bijbelse waarheid (moeten) verdedigen. Op moeten komen voor de waarheid zoals die in de bijbel staat. Daar is op zich niets mis mee, maar weten ze wel zeker dat het om de waarheid gaat of is er sprake van hun waarheid? De bijbelse waarheid zoals zij die zien?

In de gemeente waarvan ik lid ben, speelt een kwestie waarbij zustergemeentes een heel andere waarheid hanteren dan de gemeente waarvan ik lid ben. Zusterkerken dus die over dezelfde kwestie heel anders denken. Is dat niet een aanwijzing dat er bij ons in deze kwestie te snel gesproken wordt over de waarheid? En dat er sprake kan zijn van de waarheid zoals wij die zien in plaats van de waarheid?

Iets het predicaat ‘de bijbelse waarheid’ meegeven heeft nog een ander effect. Het zet de onderlinge communicatie op scherp. Een dialoog is daarmee nauwelijks meer mogelijk en daarmee de mogelijkheid van verbinding, onderlinge verbondenheid. Iemand zei eens: “(…) als mens is het wezenlijk dat je de ontmoeting met (…) ‘de ander’ aankunt, dat je in staat bent je tot nieuwe inzichten te laten verleiden. Wie dat niet kan of wil, zit onwrikbaar vast in zijn eigen gelijk.” Van iets zeggen dat het de waarheid is, kan gemakkelijk een manier zijn om je eigen gelijk af te dwingen. Jouw waarheid verhef je daarmee tot de waarheid: eind van alle tegenspraak. Van een echte ontmoeting zal dan geen sprake zijn. 

Er is nog iets anders. Het niet in staat zijn je tot nieuwe inzichten te laten verleiden, is in strijd met het hart van het christelijk geloof. “God is altijd groter dan wij, groter dan onze voorstellingen en 'waarheden'.” Als je denkt de (bijbelse) wijsheid in pacht te hebben, dan ga je als het ware naast God op Zijn troon zitten. Je gaat er aan voorbij dat wij als mensen door een ‘onscherpe’ bril naar de (bijbelse) waarheid kijken. Laten we oppassen zeker bij zaken waarover binnen hetzelfde kerkverband al verschillend gedacht en gehandeld wordt, te spreken over ‘de waarheid’.

Arjan Gelderblom © 2008 Template by Dicas Blogger.

TOPO