zaterdag 20 oktober 2012

De waarheidsvraag is een vraag!



Ik schreef al eerder over de recensie ‘Is diversiteit in de kerk altijd goed?’ van Hans Schaeffer. In dit artikel schrijft Schaeffer dat de waarheidsvraag altijd gesteld moet worden in de vorm van een vraag: lees ik de Bijbel goed, als ik meen dat zus of zo niet juist is? Dit doet mij sterk denken aan wat Dallas Willard in zijn boek ‘Gods geheime plan’ schrijft over ‘het verzoek als hart van gemeenschap’. Hij schrijft dit naar aanleiding van Mat. 7 : 7 – 11.

Ik schreef eerder dat van iets zeggen dat het dé waarheid is, gemakkelijk een manier kan zijn om je eigen gelijk af te dwingen. Jouw waarheid verhef je daarmee tot dé waarheid: eind van alle tegenspraak. Je forceert daarmee als het ware je eigen gelijk bij anderen. Zo met de waarheid omgaan, leidt niet tot verbondenheid.

Het stellen van de waarheidsvraag in de vorm van een vraag heeft een heel andere werking. Willard schrijft er dit over: “Omdat ik ze niet langer probeer te forceren, wordt zuivere communicatie, werkelijke openheid van hart een aantrekkelijke mogelijkheid. En zo treedt automatisch de genezende dynamiek van het verzoek in werking.” Er ontstaat verbondenheid.

Ook schrijft hij: “In de geestelijke wereld geldt vragen als belangrijke wet, waardoor dingen in samenwerking met God tot stand worden gebracht, zonder de vrijheid en de waarde van wie dan ook geweld aan te doen.” Je respecteert de eigen verantwoordelijkheid van de luisteraar tegen over God. Zijn overtuiging is allereerst iets tussen hem en God. “Van nature heeft een verzoek (AG: een vraag) een samenbindend karakter. Een eis (AG: waarheidsclaim) daarentegen brengt onmiddellijk scheiding.” Leidt tot onverbondenheid.

In het stellen van de waarheidsvraag in de vorm van een vraag ligt de erkenning besloten dat je kijk op de werkelijkheid, je mening over een bepaalde zaak onjuist of onvolledig kan zijn. Je bent bereid je te laten corrigeren in jouw kijk op de waarheid. Alleen zo ontstaat er een dialoog. Is er een luisterend oor. Ontstaat er verbondenheid

vrijdag 19 oktober 2012

Omgaan met verschillen in de kerk


In het ND van vandaag staat een recensie van het boek: Mijn gelijk en ons geluk van Piet Schelling. De recensie heeft de titel ‘Is diversiteit in de kerk altijd goed?’ en is geschreven door Hans Schaeffer.

Schaeffer vat het boekje zo samen: “In veel verschillende bewoordingen klinkt zo het refrein in dit boekje: praat met elkaar, veroordeel elkaar niet.” Ook zegt Schaeffer dit: “De diepste reden en motivatie om diversiteit te accepteren ligt voor de auteur in de stelling: diversiteit is goed. Moeilijk misschien, omdat je zelf iets anders vindt of beleeft, maar desondanks: goed.”

Het boekje, ik heb het nog niet gelezen, kan vanwege deze samenvatting al op mijn sympathie rekenen. Praat met elkaar: ga met elkaar de dialoog aan, want een dialoog aangaan betekent het aangaan van de verbinding (verbondenheid). En veroordeel elkaar niet. Veroordeling leidt tot scheiding, is destructief. En inderdaad: diversiteit is goed. Verschillen horen bij de schepping.

Schaeffer mist ook wat in het boekje: “Er hoort nog iets wezenlijks bij. Diversiteit die niet nadrukkelijk staat in een belijdend kader krijgt al snel een oeverloos karakter. Zeker, de waarheidsvraag moet altijd gesteld worden in de vorm van een vraag: lees ik de Bijbel goed, als ik meen dat zus of zo niet juist is? Maar de waarheidsvraag moet wel gesteld worden, (…).” Ook daar ben ik het mee eens. Ik heb op m’n blog al meerdere malen gezegd dat waarheid en liefde bij elkaar horen. “Wie de waarheidsvraag niet stelt, verzandt uiteindelijk in een postmoderne onverschilligheid. Wie zich niet oefent in de houding van Jezus Christus verlaat de weg die nog voortreffelijker is.” Waarheid en liefde horen bij elkaar.

Schaeffer zegt dat er volgens hem winst behaald zou worden als de waarheidsvraag consequent gepaard gaat met een bewuste bescheidenheid naar Christus’ voorbeeld (vergelijk Filippenzen 2). Het stellen van de waarheidsvraag in de vorm van een vraag en dat combineren met een bescheidenheid naar Christus’ voorbeeld, betekent dat wij elkaar niet met forse stellingen om de oren slaan of een waarheidsclaim neerleggen, maar een oprechte en eerlijke vraag stellen. Wat heilzaam zou het zijn, als we zo met verschillen en diversiteit in de kerk weten om te gaan.

zaterdag 13 oktober 2012

Discipelschap is een groot geschenk


“Er wordt door christenen (...) veel tijd besteed aan pogingen om bij mensen - of men nu dader is of slachtoffer - hun gekwetste gevoelens en zelfs diepe wonden tot genezing te brengen. Men doet dit door hen ertoe te bewegen hun boosheid, onwil om te vergeven en wrok aan de kant te zetten.”

“Maar stel je eens voor dat we in plaats daarvan onze tijd zouden besteden aan het inspireren en bekwamen van christenen en anderen om mensen te worden die niet te beledigen zijn, niet boos worden en op natuurlijke wijze vergeven.”

“Door bewust leerlingen te maken, wordt de weg gebaand voor mensen om zo te worden. Daarom is het zo'n groot geschenk aan de mensheid.”

Gods geheime plan – De herontdekking van een leven met Jezus
van Dallas Willard

Arjan Gelderblom © 2008 Template by Dicas Blogger.

TOPO