zaterdag 28 april 2012

Een grote God en een grote ik


Ik las deze week een tweet (twitterbericht) van Wilkin van der Kamp: ‘Je kunt niet in een grote God geloven en klein en minderwaardig over jezelf blijven denken.’ Wat een mooie tweet is dit! Waarom? Omdat er zoveel, zoveel, zo heel veel mensen zijn die klein en minderwaardig over zichzelf blijven denken. Van zo’n manier van denken over zichzelf niet los kunnen komen. Wat is het verdrietig als mensen zo over zichzelf (blijven) denken.

Juan Carlos Ortiz besteedt in zijn boek ‘Leven met Jezus van dag tot dag’ ook aandacht aan dit thema. Hij schrijft over de vraag: Waarom accepteert, aanvaardt God je? ‘Accepteert God ons omdat we zo aardig zijn, omdat we een goed karakter hebben, omdat we zo spontaan zijn? Accepteert Hij ons omdat we geloven dat we de juiste leer hebben? Accepteert Hij ons omdat we allerlei goede werken doen? Nee, Hij accepteert ons op grond van het bloed van Christus.’

Ortiz stelt de vraag: Waarom heeft God je lief? ‘Omdat Hij ons gemaakt heeft en wij zijn kinderen zijn. Als u kinderen hebt, zijn die dan volmaakt? Zijn ze nooit ongehoorzaam? Zien ze er altijd schoon en netjes uit? Nee, natuurlijk niet. Waarom houdt u dan van hen? U houdt van hen omdat ze uw kinderen zijn.’ Zo houdt ook God van je. ‘Ondanks alles houdt Hij van u.’

Ortiz schrijft over zijn eigen ervaringen met dit onderwerp. Hij zegt over zichzelf: ‘Weet je wat jouw probleem is, Juan Carlos?’ ‘Je hebt jezelf niet geaccepteerd zoals je bent.’ “’Weet je, Juan Carlos,’ ging de Heer verder, ‘Ik ken je beter dan jij jezelf kent. Eigenlijk ben je nog slechter dan je denkt. Maar Ik heb jou aangenomen – niet om wat jij gedaan hebt, maar vanwege het bloed van Jezus. (…) Tenzij jij jezelf al je verkeerde dingen vergeeft (…), zul je nooit vrede met jezelf vinden.’” Innerlijke vrede ontstaat als je jezelf accepteert, je jezelf aanvaardt zoals je bent.

Denk je klein en minderwaardig over jezelf? Word je dan bewust van de grootheid van God. Een grootheid die concreet gemaakt is (ook) in jouw leven: God aanvaardt je, Hij accepteert je, Hij houdt van je. Je bent meer geaccepteerd, aanvaard en geliefd dan je ooit hebt durven hopen! Pak dat aan. Eigen je dat toe! Je bent een GROTE ik. 

maandag 23 april 2012

Leven met Jezus (2)


Als je de voorkeur geeft aan zo’n leven, boven religie, word je relatie met Hem vertrouwelijk. De vriendschap met Christus groeit. We gaan steeds meer het gesprek met Christus aan en bewaren dat spreken niet alleen meer voor onze tijden van gebed. Het is meer een voortdurende dialoog met Christus. We luisteren steeds meer naar de Geest die in ons leeft. ‘Leven in de Geest is niet: geleid worden door het systeem van een religie, het is geleid worden door de innerlijke aanwezigheid van God.’ Ortiz schrijft dat er (veel) christenen zijn die hun leven in tweeën delen: een geestelijk leven en een wereldlijk leven. Op die manier heb je twee middelpunten in je leven. Christus en iets of iemand anders. Op die manier leven wij het Koninkrijk van God niet voor aan de mensen om ons heen. Het licht zetten we zo onder de korenmaat. Laat zien wie je werkelijk bent. Laat zien dat je een levende relatie hem met God (een Persoon, niet een stel regels). Mensen om ons heen moeten volgens Ortiz de liefde van de Vader in ons zien.

Ortiz schrijft over de kerk en de verdeeldheid tussen kerkgenootschappen en zelfs binnen een kerkgenootschap. ‘Wij kunnen niet alle kerken in eenheid tot elkaar brengen, maar we kunnen ons wel steeds meer bewust worden van de verschrikkelijke situatie waarin we ons bevinden.’ Bewustwording is het begin van de verandering. Die verandering kan o.a. handen en voeten krijgen door hen lief te hebben die niet denken zoals wij. Ortiz stelt in zijn boek de vraag: “(…) hoe kan ik iemand accepteren, als ik geloof dat zijn leer helemaal fout is?” ‘Ons probleem is dat de basis waarop we iemand accepteren fout is.’ God accepteert ons op grond van het bloed van Christus. God heeft ons lief omdat Hij ons gemaakt heeft en wij zijn kinderen zijn. Diezelfde maatstaf zullen we ook moeten aanleggen naar andersdenkenden. ‘Als u degenen liefhebt die u liefhebben, en met wie u het eens bent, bent u dan anders dan de wereld?’ Onze problemen met mensen om ons heen zijn soms een afspiegeling van de problemen die we met onszelf hebben. Die problemen ontstaan volgens Ortiz doordat we niet echt geloven dat ons probleem met God volkomen en voor altijd is opgelost. ‘Je hebt jezelf niet geaccepteerd zoals je bent.’ Innerlijke vrede ontstaat als we onszelf accepteren. ‘Toen ik (AG: Ortiz) mezelf eenmaal had aanvaard en mezelf al mijn zonden had vergeven, liet de Heer me zien dat ik mijn broeders en zusters moest accepteren zoals ze zijn en hun ook alle zonden moest vergeven.’

zondag 22 april 2012

Leven met Jezus (1)


Juan Carlos Ortiz schreef het boek ‘Leven met Jezus van dag tot dag’ (Living With Jesus Today). Hij schrijft in zijn boek over geestelijke groei en vraagt zich af hoe het kan dat sommige christenen niet veranderen (groeien). ‘Groei komt vanzelf als wij ons leven op Hem richten en als wij weten dat Hij in ons leeft. Het is zijn leven in ons dat vrucht voortbrengt.’ Ook houdt Juan ons voor dat een te sterk bewustzijn van de Christus-naar-het-vlees je kan belemmeren om Hem in de geest te kennen. Christus is niet alleen een Jezus die ooit geleefd heeft (historische Jezus), maar ook ‘de levende, verheerlijkte Jezus die ook vandaag in ons midden is’. Kennis van de historische Jezus moet als doel hebben Hem te kennen zoals Hij nú is. Wij hebben een relatie niet met Jezus die ooit geleefd heeft, maar met Christus zoals Hij nú is. Groei komt voort uit leven. Alleen iets wat leeft, kan groei geven.

Ortiz schrijft over het verschil tussen het oude en nieuwe verbond. Eén van de verschillen is dat in het nieuwe verbond Christus (door Zijn Geest) in ons hart willen wonen. Christus is niet alleen iemand buiten ons (in de hemel of ooit rond het begin van onze jaartelling op de aarde), maar Iemand die in ons woont en ons van binnenuit willen vernieuwen, veranderen. ‘We moeten leren om de ruimte te geven aan wat al in ons aanwezig is.’ ‘Het wordt tijd dat we ons van zijn aanwezigheid bewust worden.’ Geestelijk leven is niet iets dat zich (alleen) in de kerk afspeelt. Het gewone leven van alle dag is het geestelijk leven. Christen-zijn is het leven zelf. ‘Gods bedoeling was altijd al een manier van leven, niet een religie.’

zaterdag 14 april 2012

Gouden regel


Anselm Grün geeft in zijn boek ‘Benedictijnse regels – voor een gelukkig leven’ een voorbeeld van een gouden regel vanuit de Bijbel (Matteüs 7 : 12): Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen. “Het is een gouden regel, omdat hij het leven aangenamer maakt en omdat hij ons leven iets van de glans van volmaaktheid en volledigheid geeft.”

Wat een mooi en sprekend voorbeeld is dit! Stel je eens voor dat wij vanaf nu ons zouden laten leiden door deze regel: behandel anderen zoals jezelf behandeld zou willen worden. Het leven zou er drastisch anders uit gaan zien. Relaties zouden herstellen. Verdorde gemeenschappen zouden opbloeien. We zouden alleen nog maar eerlijk zaken met elkaar doen. Het percentage echtscheidingen zou teruglopen, etc., etc. Grün heeft gelijk: het leven zou iets van de glans van volmaaktheid en volledigheid terugkrijgen.

De praktijk is echter weerbarstig. Wij passen deze gouden regel onderling niet altijd toe. Wij hanteren een totaal andere regel: behandel anderen zoals jezelf behandeld bent. De schaduwkant, de destructieve kant van deze regel is: ‘De misbruikte misbruikt, de mishandelde mishandelt, de afgewezene wijst af.’ Dit rijtje is gemakkelijk uit te breiden met andere voorbeelden. Helaas passen christenen (de kerk) ook deze 'totaal andere regel' toe. Maar christenen hebben een gouden regel van hun Heer gekregen: behandel anderen zoals jezelf behandeld zou willen worden (dus niet zoals jezelf behandeld bent). Is deze gouden regel niet een teken van liefde?

maandag 9 april 2012

Regels voor een gelukkig leven


Anselm Grün schreef het boekje ‘Benedictijnse regels – voor een gelukkig leven’. Het boekje is een uitwerking van de vraag: Hoe kan de mens gelukkig zijn? Grün geeft aan dat geluk niet gekocht kan worden, maar verkregen kan worden door een ‘innerlijke weg’ te bewandelen.

“Een belangrijke weg naar het geluk loopt via de deugden, die de mens helpen om zijn leven te laten deugen. Het zijn grondhoudingen, die de mens houvast geven. Het zijn waarden, die het leven waardevol maken.” Het zijn volgens Grün uitgangspunten, die het leven de oorspronkelijke glans geven die het van Godswege toekomt. “Het zijn gouden regels.” Grün schrijft dat de mens regels nodig heeft die zijn leven ordenen en in orde brengen, die het leven richting geven.

Hij geeft vanuit de Bijbel (Matteüs 7 : 12) een voorbeeld van zo’n gouden regel: Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen. “Het is een gouden regel, omdat hij het leven aangenamer maakt en omdat hij ons leven iets van de glans van volmaaktheid en volledigheid geeft.”

In zijn boek beschrijft hij de volgende tien grondhoudingen.
  1. Het geluk van de oplettendheid
  2. Het geluk van de ontmoeting
  3. Het geluk van de dankbaarheid
  4. Het geluk van de harmonie
  5. Het geluk van de kalmte
  6. Het geluk van de gezondheid
  7. Het geluk van de levensvreugde
  8. Het geluk van de liefde
  9. Het geluk van de stilte
  10. Het geluk van de tevredenheid

zondag 8 april 2012

'Er is maar één ding noodzakelijk'


In Lucas 10 : 38 – 42 kunnen we het volgende lezen: Toen ze verder trokken ging hij een dorp in, waar hij gastvrij werd ontvangen door een vrouw die Marta heette. Haar zuster, Maria, ging aan de voeten van de Heer zitten en luisterde naar zijn woorden. Maar Marta werd helemaal in beslag genomen door de zorg voor haar gasten. Ze ging naar Jezus toe en zei: ‘Heer, kan het u niet schelen dat mijn zuster mij al het werk alleen laat doen? Zeg tegen haar dat ze mij moet helpen.’ De Heer zei tegen haar: ‘Marta, Marta, je bent zo bezorgd en je maakt je veel te druk. Er is maar één ding noodzakelijk. Maria heeft het beste deel gekozen, en dat zal haar niet worden ontnomen.’

In de ND-bijlage van 7 april staat een interview met Renée van Riessen met als titel ‘Eten met de deur open’. In dit interview wordt bovenstaande geschiedenis aangehaald: “De ziel zit vooral in ons doen. Denk aan Marta in de Bijbel, die druk bezig was met bedienen toen Jezus bij haar kwam. Wij lezen dat vaak alsof Jezus kritiek op haar heeft, terwijl Maria het beste deel koos, om naar Jezus te luisteren. Maar bij Meister Eckhart, een mysticus uit de middeleeuwen, vind je al dat je het ook anders kunt lezen. Marta heeft ‘het’ al gevonden; zij kan bezig zijn en tegelijk toch bij de Meester zijn. Maria moet dat nog leren; daarom moet zij aan de voeten van de Heer zitten.’”

‘Er is maar één ding noodzakelijk.’ Welk ding is dat? Henri Nouwen geeft in zijn boekje ‘Een levende herinnering – Dienst en gebed als verwijzing naar Jezus’ daarop een antwoord. Nouwen schrijft daarin dat Jezus vraagt om toewijding aan God en God alleen. Dat is het ene ding dat noodzakelijk is. “God wil ons hele hart, ons hele verstand en onze hele ziel. Het is deze onvoorwaardelijke en onbeperkte liefde tot God die leidt tot de zorg voor onze naaste, niet als activiteit die ons van God afleidt of met onze aandacht voor God concurreert, maar als een uiting van onze liefde tot God die zich aan ons openbaart als de God van alle mensen.” Volgens Nouwen is onze hele bediening gebaseerd op onze persoonlijke en gemeenschappelijke relatie met God. 

dinsdag 3 april 2012

Slachtoffermentaliteit


Henry Cloud schrijft in zijn boek ‘4 stappen naar een sterke identiteit’ dat er geen liefde bestaat zonder vrijheid. Maar die vrijheid is niet grenzeloos. Op een andere blog schreef ik al, dat grenzen en verantwoordelijkheid alles met elkaar te maken hebben. Vrijheid kan dus niet bestaan zonder verantwoordelijkheid.

Maar hoe zit het dan met die verantwoordelijkheid? We moeten ons toe-eigenen wat van ons is en er verantwoordelijkheid voor nemen. Als onze geliefden ons teleurstellen bij het uitoefenen van hun vrijheid, dan is dat onze verantwoordelijkheid. Ons gevoel (van teleurstelling) behoort immers tot ons ‘erf’. Gevoel is een aspect van onze persoonlijkheid. ‘Dit geldt ook als de vrijheid van de ander hen ertoe brengt tegen ons te zondigen. De pijn die we voelen is niet onze schuld, maar het is wel onze verantwoordelijkheid om ermee om te gaan.’

Als we niet onze verantwoordelijkheid nemen, ‘blijven we vastzitten in het anderen de schuld geven en zijn we machteloos tegenover hun zonde. Deze ‘slachtoffermentaliteit’ houdt veel mensen vast in hun pijn.’ Veel mensen nemen geen (of beperkt) verantwoordelijkheid voor hun leven. ‘Ze blijven steken omdat ze willen dat anderen veranderen. Ze willen dat anderen het goedmaken, maar meestal zullen ze dat niet doen.’ Het gevoel van pijn of teleurstelling zijn natuurlijke gevoelens (!), ‘maar ze moeten langzamerhand leiden tot een besef van verantwoordelijkheid voor de situatie (…)’. ‘Onze situatie is een onderdeel van ons erf.’

maandag 2 april 2012

Voorbeeld van grenzen, verantwoordelijkheid, keuze


Cloud geeft in zijn boek ‘4 stappen naar een sterke identiteit’ een praktisch voorbeeld van grenzen.

‘Als ik een huis heb met een tuin, ben ik verantwoordelijk voor wat er op mijn erf gebeurt. Als ik wil dat de bladeren worden geharkt moet ik dat zelf doen of er iemand voor inhuren, maar het blijft mijn erf. Dus mijn verantwoordelijkheid stopt waar mijn grenzen liggen.'

'Als er bij mijn buurman ook bladeren liggen, mag ik niet over de schutting klimmen en zonder zijn toestemming zijn bladeren ook opharken. Als ik wil helpen, kan ik dat vragen en dan kan hij beslissen om de poort open te doen en me over zijn grens laten komen. Maar dat is zijn keuze.’

Jouw ‘erf’ is alleen jouw verantwoordelijkheid en dat ‘erf’ is begrensd, kent grenzen. Iemand anders mag zonder jouw toestemming niet op jouw ‘erf’ komen en jij mag niet op het ‘erf’ van een ander komen. Je hebt niet alleen eigendomsrecht op jouw ‘erf’, maar je moet ook verantwoordelijkheid nemen, je toe-eigenen wat van jou is. 

zondag 1 april 2012

Keuzes bepalen onze grenzen


Grenzen worden bepaald door het maken van keuzes. Anders gezegd: “Keuzes zijn het fundament waarop grenzen worden gebouwd.” Om onze keuzes te maken, onze verantwoordelijkheid daarin te nemen, ‘moeten we ons bewust zijn van alle aspecten van onszelf die bij deze keuzes betrokken zijn’. Aspecten als onze gevoelens, opvattingen, gedrag, behoeften en gedachten. 

‘Als we niet het gevoel hebben dat we een keuze hebben, hebben we het gevoel dat we de zeggenschap over ons leven kwijt zijn en zijn we boos op de degenen waarvan we denken dat ze ons controleren. Het is het tegenovergestelde van vrijheid en liefde.’ 

‘Er zijn natuurlijk dingen in het leven waar we geen controle over hebben, maar we hebben altijd de keuze hoe we op deze dingen reageren. Onze keuzes bepalen de richting van ons leven, maar als we ons dat feit niet toe-eigenen (AG: onze verantwoordelijk niet nemen) weten we niet waar we naartoe gaan en zijn boos op waar we terechtkomen alsof het de schuld van iemand anders is.’

‘Klagen en mopperen zonder iets aan de situatie te doen is de kern van het ontkennen van de keuze en het maakt ons krachteloos en wrokkig.’ ‘Geen keuze maken is ook kiezen. God houdt ons verantwoordelijk voor iedere keuze die we maken, zelfs als we denken dat we het niet doen (…).’

Henry Cloud schrijft naar aanleiding van Matteüs 12 : 33 : “Ons leven draagt dus vrucht, daar hebben we geen keuze in. Maar we hebben wel de keuze over de aard van de vrucht die we dragen door ons onze ‘boom’ toe te eigenen, ons hart, en God er in laten werken.”

Arjan Gelderblom © 2008 Template by Dicas Blogger.

TOPO