Arjan's blog

In mijn vorige blog schreef ik dat volgens Arie de Rover (in zijn boek ‘ Leven na de genadeklap ’) de jacht naar status een belangrijk levensdoel is van veel mensen. Status als voedsel, als voedselbron voor de identiteit. Maar status houdt je gevangen, maakt je onvrij. Bij het nieuwe of vrije leven hoort een andere bron: LIEFDE. “In het geval van een identiteitsrelatie tussen God en jou, springt er direct een hoofdkenmerk bovenuit: LIEFDE.” “Die liefde van God heeft jou in je hart getroffen en voedt nu je identiteit. Het ontvangen van dat identiteitsvoedsel, dat ‘geestelijke genadebrood’, verandert jouw persoonlijkheid naar de aard van dat voedsel. (…) Liefde ontvangen is liefde leven.” Ook Dallas Willard schrijft in zijn boek  ‘ Gods geheime plan ’ over deze liefde. In hoofdstuk 5 van zijn boek schrijft hij over ‘De gezindheid van het koninkrijk: Meer dan de goedheid van de schriftgeleerden en farizeeën’. Dit naar aanleiding van Matteüs 5 : 21 – 48 . Willard verwijst i...

Albert van Dieren schrijft in het boek ‘Als jij en ik wij worden’ (van Hans Groeneboer) over ‘de dialoog – als weg naar vernieuwd vertrouwen’. ‘Dialoog gaat over een wijze van in relatie zijn en niet over alleen maar praten met elkaar. Het gaat over in relatie zijn op een manier waarmee men zichzelf laat zien, zijn eigen waarheid inbrengt en tegelijkertijd ook blijft openstaan voor de ander en diens waarheid.’ Twee belangrijke pijlers waarop een huwelijk gebouwd dient te zijn, zijn: liefde en vertrouwen. Naast de beide partners komt er een derde identiteit bij namelijk het ‘wij’. ‘De mate waarin iemand investeert (AG: in het ‘wij’ en daardoor in de ander), heeft te maken met hoe liefde en vertrouwen als fundamentele pijlers ontwikkeld zijn in ieders persoonlijk leven.’ De begrippen ‘liefde’ en ‘vertrouwen’ worden verder uitgewerkt in dit hoofdstuk. Verschillen tussen een man en een vrouw zijn waardevol en maken onze verbinding ook waardevoller. ‘Probeer nooit van elkaar te verw...

‘Als jij en ik wij worden’ is een boek van Hans Groeneboer. De titel geeft al aan dat het boek over het huwelijk gaat. In het boek gaat Hans dieper in op de huwelijksrelatie en behandeld hij vragen als: Wat is een huwelijksrelatie? Wat maakt deze relatie uniek? Wat zijn gezonde voorwaarden? Wat mag je wel en wat mag je niet van elkaar verwachten? Veel mensen beginnen hun huwelijk met hooggespannen verwachtingen. Goede en terechte verwachtingen, maar ook met verwachtingen die in de praktijk onhaalbaar zijn. Die niet deugen, niet juist zijn. Verwachtingen zoals: We mogen geen ruzie maken of conflicten aangaan. We moeten zoveel mogelijk samen doen. We moeten altijd alles van elkaar weten. Hooggespannen verwachtingen kunnen dan onhaalbare idealen worden, die uiteindelijk kunnen uitmonden in onverschilligheid. De geschiedenis van het eerste huwelijk van Adam en Eva gebruikt Hans om allerlei basisprincipes van het huwelijk te beschrijven. Deze basisprincipes vormen de inhoud van zi...

Ook Paul van Geest schrijft in zijn column ‘ Reprimande en vergeving ’ in het ND over oordelen (in de zin van ‘terechtwijzen’). “Zo schrijft Augustinus in het vijfde hoofdstukje van dit werk (AG: Praeceptum) dat iemand een ander mag terechtwijzen als deze inderdaad nalatig is geweest of laakbaar gedrag heeft getoond. Maar hij voegt daaraan toe dat de terechtwijzer moet oppassen voor zijn eigen harde woorden.  Voordat deze zijn woorden van terechtwijzing heeft uitgesproken moet hij al wél weten met welke genezende woorden hij de harde woorden verzacht. Augustinus acht het dus ontoelaatbaar dat iemand slechts kapittelt zonder de reprimande af te sluiten met woorden waaruit vergevingsgezindheid blijkt.” Dallas Willard haalt in zijn boek ‘Gods geheime plan – De herontdekking van een leven met Jezus’ de heilige Dominicus aan en zegt over hem: “Hij berispte overtreders rechtvaardig en zo liefdevol dat niemand ooit opstandig reageerde op zijn correcties en bestraffing.” En Paulus ...

De afgelopen maanden maakte ik een cursusdag over ‘communicatie’ mee. De dag had als doel je bewust te worden van en je te trainen in communicatievaardigheden. Het was een boeiende dag waarvan ik veel geleerd heb. Vooral aan het volgende denk ik nog regelmatig terug: communicatie is óf aanvaarding / acceptatie óf afwijzing . Met ons spreken drukken wij aanvaarding óf afwijzing uit. Wat zal het een zegen zijn als wij ons hiervan wat meer bewust zouden worden en dit zouden toepassen in ons spreken. Wat zou het heilzaam zijn als ouders in de terechtwijzing van hun kinderen aanvaarding meegeven. Wat zou het constructief zijn als mannen en vrouwen in hun relatie acceptatie aan elkaar doorgeven. Wat zou het goed zijn als in de kerk (pastorale) gesprekken gekenmerkt worden door onderlinge aanvaarding en acceptatie in plaats van afwijzing. Ik snap nu ook beter dat Henry Cloud waarheid zonder genade (of liefde) veroordeling noemt. Het spreken van waarheid zonder aanvaarding (zonder g...

Ik las deze week een tweet (twitterbericht) van Wilkin van der Kamp: ‘Je kunt niet in een grote God geloven en klein en minderwaardig over jezelf blijven denken.’ Wat een mooie tweet is dit! Waarom? Omdat er zoveel, zoveel, zo heel veel mensen zijn die klein en minderwaardig over zichzelf blijven denken. Van zo’n manier van denken over zichzelf niet los kunnen komen. Wat is het verdrietig als mensen zo over zichzelf (blijven) denken. Juan Carlos Ortiz besteedt in zijn boek ‘Leven met Jezus van dag tot dag’ ook aandacht aan dit thema. Hij schrijft over de vraag: Waarom accepteert, aanvaardt God je? ‘Accepteert God ons omdat we zo aardig zijn, omdat we een goed karakter hebben, omdat we zo spontaan zijn? Accepteert Hij ons omdat we geloven dat we de juiste leer hebben? Accepteert Hij ons omdat we allerlei goede werken doen? Nee, Hij accepteert ons op grond van het bloed van Christus.’ Ortiz stelt de vraag: Waarom heeft God je lief? ‘Omdat Hij ons gemaakt heeft en wij zijn ...

Als je de voorkeur geeft aan zo’n leven, boven religie , word je relatie met Hem vertrouwelijk. De vriendschap met Christus groeit . We gaan steeds meer het gesprek met Christus aan en bewaren dat spreken niet alleen meer voor onze tijden van gebed. Het is meer een voortdurende dialoog met Christus. We luisteren steeds meer naar de Geest die in ons leeft. ‘Leven in de Geest is niet: geleid worden door het systeem van een religie, het is geleid worden door de innerlijke aanwezigheid van God.’ Ortiz schrijft dat er (veel) christenen zijn die hun leven in tweeën delen: een geestelijk leven en een wereldlijk leven. Op die manier heb je twee middelpunten in je leven. Christus en iets of iemand anders. Op die manier leven wij het Koninkrijk van God niet voor aan de mensen om ons heen. Het licht zetten we zo onder de korenmaat. Laat zien wie je werkelijk bent. Laat zien dat je een levende relatie hem met God (een Persoon, niet een stel regels). Mensen om ons heen moeten volgens Ortiz de l...

Anselm Grün geeft in zijn boek ‘Benedictijnse regels – voor een gelukkig leven’ een voorbeeld van een gouden regel vanuit de Bijbel ( Matteüs 7 : 12 ): Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen . “Het is een gouden regel, omdat hij het leven aangenamer maakt en omdat hij ons leven iets van de glans van volmaaktheid en volledigheid geeft.” Wat een mooi en sprekend voorbeeld is dit! Stel je eens voor dat wij vanaf nu ons zouden laten leiden door deze regel: behandel anderen zoals jezelf behandeld zou willen worden . Het leven zou er drastisch anders uit gaan zien. Relaties zouden herstellen. Verdorde gemeenschappen zouden opbloeien. We zouden alleen nog maar eerlijk zaken met elkaar doen. Het percentage echtscheidingen zou teruglopen, etc., etc. Grün heeft gelijk: het leven zou iets van de glans van volmaaktheid en volledigheid terugkrijgen. De praktijk is echter weerbarstig. Wij passen deze gouden regel onderling niet altijd toe. Wij hanteren e...

Henry Cloud schrijft in zijn boek ‘4 stappen naar een sterke identiteit’ dat er geen liefde bestaat zonder vrijheid. Maar die vrijheid is niet grenzeloos. Op een andere blog schreef ik al, dat grenzen en verantwoordelijkheid alles met elkaar te maken hebben. Vrijheid kan dus niet bestaan zonder verantwoordelijkheid. Maar hoe zit het dan met die verantwoordelijkheid? We moeten ons toe-eigenen wat van ons is en er verantwoordelijkheid voor nemen. Als onze geliefden ons teleurstellen bij het uitoefenen van hun vrijheid, dan is dat onze verantwoordelijkheid. Ons gevoel (van teleurstelling) behoort immers tot ons ‘erf’. Gevoel is een aspect van onze persoonlijkheid. ‘Dit geldt ook als de vrijheid van de ander hen ertoe brengt tegen ons te zondigen. De pijn die we voelen is niet onze schuld, maar het is wel onze verantwoordelijkheid om ermee om te gaan.’ Als we niet onze verantwoordelijkheid nemen, ‘blijven we vastzitten in het anderen de schuld geven en zijn we machteloos tegen...

Grenzen worden bepaald door het maken van keuzes. Anders gezegd: “Keuzes zijn het fundament waarop grenzen worden gebouwd.” Om onze keuzes te maken, onze verantwoordelijkheid daarin te nemen, ‘moeten we ons bewust zijn van alle aspecten van onszelf die bij deze keuzes betrokken zijn’. Aspecten als onze gevoelens, opvattingen, gedrag, behoeften en gedachten.  ‘Als we niet het gevoel hebben dat we een keuze hebben, hebben we het gevoel dat we de zeggenschap over ons leven kwijt zijn en zijn we boos op de degenen waarvan we denken dat ze ons controleren. Het is het tegenovergestelde van vrijheid en liefde.’  ‘Er zijn natuurlijk dingen in het leven waar we geen controle over hebben, maar we hebben altijd de keuze hoe we op deze dingen reageren. Onze keuzes bepalen de richting van ons leven, maar als we ons dat feit niet toe-eigenen (AG: onze verantwoordelijk niet nemen) weten we niet waar we naartoe gaan en zijn boos op waar we terechtkomen alsof het de schuld van iema...

Wilkerson doet in zijn boek ‘Laat je niet ontmoedigen!’ een oproept aan christenen om je schuld af te leggen. Ook christenen zondigen en kunnen daarna gebukt gaan onder de ondraaglijke last van schuld. Het afleggen van deze schuld is belangrijk, omdat schuld volgens Wilkerson een kwaadaardige ziekte is die de geestelijke vitaliteit van een christen verteert. ‘Beperk nooit Gods vergeving. Zijn vergeving en geduld zijn eindeloos.’ Leg daarom je schuld af. God ziet geen enkele zonde door de vingers, maar dit is geen argument om jezelf (of andere) te veroordelen. Christus is niet gekomen om zondaars te veroordelen, maar om hen in liefde te redden. Zie je falen (zonde) onder ogen en zet de volgende stap met Hem. ‘Het principe van heiligheid is erg eenvoudig: blijf dicht bij Jezus! Blijf Hem in het gelaat zien, zodat je op Hem gaat lijken.’ En wat ‘als je niet meer weet wat je moet doen?’ ‘Geweldig! Nu ben je op het punt aangekomen dat je het op Gods manier kunt doen.’ ‘God neemt...

  Soms zijn er perioden in je leven waarin je je geestelijk vreselijk dor voelt alsof er een grote afstand bestaat tussen jou en God. God lijkt heel ver weg, maar is heel dichtbij. Hij zal je uit deze dorre en droge periode leiden. Wilkerson roept ons op het gebedsleven in deze dorre periode niet te verwaarlozen. ‘We moeten elke dag van ons leven ons hart voor Hem uitstorten.’ Wij mogen delen in de overwinning van Christus. ‘Maar overwinning komt niet altijd zonder lijden en pijn.’’God stelt jou voor een keus. Als God ons uit iedere strijd op bovennatuurlijke wijze optilde, zonder pijn of lijden, zou er geen loutering als door vuur heen meer overblijven. God zou zijn wil dan aan ons opleggen. Het is vaak de wil van God dat we door dorheid en zelfs door pijn heengaan (…).’ Hoe kunnen we de zonde overwinnen? Hoe kan je de overwinning over zonde behouden? Belangrijke vragen ook omdat zonde weerstand vermindert en strijders tot ‘zwakkelingen’ maakt. ‘Ik weet dat Hij me de overw...

Ik las het boekje ‘Liefde is het teken – terug naar de essentie van discipelschap’ van Francis Schaeffer. In dit boekje staat Schaeffer stil bij met name twee Bijbelteksten. De eerste is Johannes 13 : 33 –35 . Jezus geeft volgen Schaeffer ‘de wereld het recht om te beoordelen of jij en ik wedergeborgen christenen zijn op basis van onze liefde jegens alle christenen’. ‘Jezus heeft het hier over onze (…) verantwoordelijkheid om andere ware christenen zó lief te hebben dat de wereld geen geldige reden heeft om te zeggen dat wij geen christenen zijn.’ De andere Bijbeltekst is uit het bekende hogepriesterlijke gebed: Johan nes 17 : 21 . Door het teken van de liefde (en de eenheid waarvan zij getuigt) kan de wereld weten dat Jezus gezonden is door de Vader. Het gaat hier om de liefde die christenen voor elkaar hebben. Dit stopt niet bij de eigen kerkmuren, maar strekt zich ook uit naar andere genootschappen en groeperingen. Schaeffer beschrijft ook wat deze liefde betekent en hoe...