Arjan's blog

In het ND van zaterdag 19 juni staat een column van Gerard de Korte: ‘Oecumene van het hart’. Hij schrijft in zijn column over een dialoog “over de snelle veranderingen in kerk en samenleving”. En over het worstelen met de vraag “hoe wij de rijkdom van Schrift en traditie kunnen doorgeven aan de nieuwe generaties”. Vervolgens schrijft hij het volgende: “In dat kader is het ontzettend belangrijk te laten zien dat de verbondenheid met Christus ook werkelijk het verschil maakt. Het is eigenlijk de vraag naar levensheiliging, naar werkelijk christelijk leven. Zien mensen nog aan onze wijze van leven dat wij van Christus zijn? Alleen als wij als christenen in daad en woord de relevantie van ons geloof in beeld brengen, zullen nieuwe mensen met ons mee willen gaan doen.” Ook Troost schrijft in ‘Spiritualiteit van ontvankelijkheid’ over dit onderwerp. Over het laten zien van een verbondenheid met Christus. Over levensheiliging . Over de relevantie van het geloof in beeld brengen. Hij ze...

In mijn vorige blog schreef ik over de relatie tussen het leeglopen van kerken en het niet komen tot een werkelijke vernieuwing van het leven. Dit leeglopen kan te maken hebben met zowel het vertrek van kerkgangers als ook met te weinig of geen aanwas van nieuwe kerkleden. Ook voor deze laatste categorie gaat de hiervoor genoemde relatie tussen leegloop en tekort aan vernieuwing op. Anders gezegd: een tekort aan vernieuwing doet bestaande kerkgangers afhaken én zorgt ervoor, dat er geen nieuwe leden bijkomen. Ook hierover zegt Graham Tomlin wetenswaardige zaken. [1] “Als een christen leert zijn leven onder de regering van Jezus Christus te leiden, als hij leert zijn perspectief van geld, seks, macht, tijd en eeuwigheid te verleggen, dan zal hij een persoon worden die vragen oproept bij zijn 21e-eeuwse niet-christelijke buren. Een gemeenschap die sterk door diepe en toegewijde sympathie wordt gekenmerkt, door liefde, meeleven en nederigheid, is zeer aantrekkelijk. Ook dit roept vragen ...

Het spanningsveld tussen ideaal en werkelijkheid doet zich ook voor bij missionair-zijn, evangelisatie, gemeentegroei en kerkplanting. In het interview met Theo Visser zegt hij daarover het volgende: “Het beste evangelisatiemiddel is niet gelegen in allerlei activiteiten (…) maar in een leven dat vervuld is met Zijn Heilige Geest. We zijn door de Geest, Die Hij verwierf, verbonden met Jezus, als een rank aan de wijnstok. Dan zien anderen Jezus in ons. Dat zal, meer dan iets anders, mensen tonen Wie Hij is en hen Gods Koninkrijk binnenbrengen.” “We dienen een God Die ernaar verlangt Zijn machtige arm uit te strekken. Maar als wij datgene wat Hij voor ons heeft klaarliggen, niet in geloof ontvangen en op basis daarvan handelen, blijven we onder de maat. En dan blijft deze wereld net zo duister als ze is.” Het is dezelfde richting die ook ds. Klaas van den Geest wijst (zie mijn blog ‘ Evangeliseren: moet dat echt? ’). Het is de richting van Johannes 7 : als je vervult bent met de Heilige ...

Ds. Klaas van den Geest schrijft hierover. [1] Hij zegt o.a. dit: “ We moeten ons bekeren van onze binnenkerkelijkheid: onze manier van geloven, die vaak zo op ons eigen welbevinden is gericht, onze erediensten, die zo vaak de exclusieve taal spreken van onze vertrouwde kerkcultuur. Die bekering komt er niet door maar te hameren op die opdracht. Die bekering komt er alleen als wij zelf ons overspoeld voelen met de kracht van de Geest van Christus. ” Anders gezegd: hameren op het ‘moeten’ biedt geen soelaas. Die verandering, bekering komt voort uit de overvloed van genade die de Geest van Christus in de zijnen uitgiet. Zoals al eerder gezegd: veranderingen ontstaan door een spiritueel leven met Christus (zie mijn blog ‘ Verandering van structuur of van het hart? '). “ Bij overvloed kun je niet anders meer dan meegaan met de stroom, de stroom van hemelse kracht. Als dat tot je doordringt en die kracht je meesleept, zal het getuigen van onze Heer de Koning die overwon onze tweede nat...

In het ND van vandaag (9 maart) staat een artikel waarin Theo Visser aan het woord komt: Een scherpe neus voor kerkplanting . In het artikel spreekt Theo Visser over zaken die op mijn weblog al eerder zijn genoemd. Zeg maar een illustratie (met woorden!) bij andere blogs. Theo Visser gaat met zijn gezin voor een soort sabbatical naar India, Nepal en Bhutan. In die periode heeft hij ontdekt: “Ik merkte dat ik in mijn geestelijk leven een te rationele bril op had. Ik kwam niet los van onze verstandelijke cultuur. (…) In India doen christenen meer op gevoel en zijn ze ontvankelijker voor het werk van de Heilige Geest.” Je mag het verstand (rationele bril) niet uitspelen tegen het gevoel. Toch is wat Visser zegt m.i. zeer herkenbaar. Het rationele, het objectieve is er zo ingeslopen, deels vanuit de cultuur en deels vanuit angst voor subjectivisme. Visser vervolgt: “Ik leerde in de praktijk dat het geloof draait om leven in de tegenwoordigheid van God . Christus leeft in mij , mensen kunne...

Ik heb op mijn blog al eerder aandacht gevraagd voor het boek ‘Een kerk die prikkelt’ van Graham Tomlin. In de weekendbijlage (20 februari 2009) van het ND staat een boekbespreking door Jan van Langevelde afgedrukt: ‘ Laat de kerk gewoon zichzelf zijn ’. Het boek geeft een antwoord op hoe wij evangelisatie het best handen en voeten kunnen geven en waarom wij aandacht zouden moeten schenken aan evangelisatie. Tomlin laat zien dat er een (belangrijk) verband is tussen het koninkrijk van God en evangelisatie en werkt uit hoe de kerk zich verhoudt tot dat koninkrijk. Tomlin schrijft over bekering, wedergeboorte en verandering. Dat spirituele groei en evangelisatie alles met elkaar te maken hebben. En over hoe kerken veranderende gemeenschappen kunnen worden. Een evangeliserende kerk vraagt ook om leiderschap. Leiderschap dat voorwaarden schept voor groei en niet denkt dat je de groei kunt genereren. Langevelde schrijft in zijn recensie, dat hij het boek met veel plezier heeft gelezen. “T...

Mijn vorige blog ging over geloofsgroei, (gedrags)veranderingen, het lijken op Christus. En over de vraag of de kerk op deze punten wel voldoende gefocust is. O.a. Graham Tomlin (Een kerk die prikkelt) geeft een antwoord op die vraag. Volgens hem is het probleem van veel kerken dat er weinig aandacht wordt geschonken aan het voortdurende proces van verandering (groei). In zijn boek legt hij allerlei verbanden tussen evangeliseren en veranderen . Zo werkt hij uit, dat evangelisatie tot verandering leidt. Kerken die evangeliseren, moeten veranderde mensen voort brengen, levenslange leerlingen van Jezus Christus als het gaat om het goede leven. Maar verandering leidt op haar beurt ook weer tot evangelisatie. Tomlin schrijft dat wanneer de kerk de spirituele en persoonlijke groei van christenen hoog op de agenda heeft staan, ze ook efficiënter evangeliseert. “Waar christenen kunnen ervaren wat het betekent om het leven volledig onder Gods bestuur te brengen, zullen ze automatisch anderen...

Stefan Paas schrijft in cv•koers van januari 2009 – ‘ geloven en willen geloven ’ over de vraag: Kunnen wij mensen overtuigen van de waarheid van het christelijk geloof? De vraag raakt mij vooral nu ik het boek ‘In alle redelijkheid’ van Tim Keller gelezen heb. Paas geeft ook een antwoord: (…) “als je in gesprek bent met overtuigde tegenstanders van de visie die je zelf aanhangt, helpen argumenten meestal niets.” Dit geldt niet alleen bij geloof volgens Paas, maar ook bij bijvoorbeeld de politiek. Daarom concludeert Paas aan het eind van zijn artikel, dat de eerste vraag niet is hoe wij mensen kunnen overtuigen van de waarheid van het christelijk geloof. “De vraag is: hoe kunnen we mensen laten verlangen dat het christelijk geloof waar is?” Het gaat dus niet om overtuigen maar om het opwekken van verlangen . Dit schrijft ook Graham Tomlin in zijn boek ‘Een kerk die prikkelt’: voordat we de stap naar uitleg of overtuiging nemen, moet in mensen een verlangen , een vraag om God te vi...

Ik vind het altijd bijzonder om een interview te lezen, waarin een persoon als het ware een kijkje geeft in zijn of haar leven. In dit geval gaat het over het interview met Tim Keller (ND 27 december 2008: De publieke theologie van Tim Keller ) en met Frits de Lange (ND 2 januari 2009: Bootjevaren met Frits de Lange ). Beide staan stil bij het doorvertalen van het evangelie naar de hoorder. Dat maakt het extra boeiend. Twee willekeurige personen, vele kilometers van elkaar verwijderd, vragen aandacht voor hetzelfde onderwerp. De Lange zegt het zo: “Niet ik, maar Christus leeft in mij, zoals Paulus zegt, of met Calvijn: wij zijn niet van onszelf. Dat zijn allemaal woorden die ik niet kan missen, maar het is traditionele geloofstaal, waarmee ik slechts verstaanbaar ben in de kerk. Ik wil publieke theologie bedrijven. Veel mensen zijn de band met de traditie kwijt. Ik wil de weggetjes daarnaartoe weer toegankelijk maken, met hen zoeken naar bronnen van zingeving en inspiratie.” Verderop...

Ik noemde het al eerder: maandag 15 december is de predikant Hans Burger gepromoveerd aan de Theologische Universiteit in Kampen op een proefschrift met de titel: Being in Christ, ‘in Christus zijn’. In de al eerder genoemde artikelen in het RD en ND doet Burger ook uitspraken die richting geven aan evangelisatie . In het RD zegt Burger: “In Christus zijn is absoluut noodzakelijk, is ook een ervaringswerkelijkheid. To be or not te be, in Christ, that’s the question. Wat heb je anders nog te vertellen, ook aan mensen buiten de kerk? Juist hierin kunnen ook mensen in onze postmoderne cultuur een échte identiteit vinden.” En in het artikel in het ND ‘ Delen in lijden en overwinning van Christus ’ zegt hij: “Wil de kerk in een postmoderne samenleving prikkelend zijn, en Christus in mensen gestalte krijgen, dan moet je meer willen doen dan bewijzen dat ‘christenen ook leuke en normale mensen zijn’. Het gaat om meer dan het gewone: dat je niet alleen je vrienden groet, maar ook je vijanden.”...