Arjan's blog

Tim Keller begint zijn boek ‘Kruistocht – Het leven van koning Jezus’ met een hoofdstuk over de drie-enige God. Dat doet hij omdat hij in zijn boek begint bij vers 1 van het Bijbelboek Marcus : ‘Het begin van het evangelie van Jezus Christus, Zoon van God.’ Het gaat in Marcus niet om een Jezus (een veelgebruikte naam) of om een Christus (een gezalfde koninklijke figuur), maar om de ‘Zoon van God’. In dit hoofdstuk zegt o.a. dit: ‘ Als deze wereld door een drie-enige God geschapen is, dan draait alles in het leven eigenlijk om liefdesrelaties. ’ Deze stelling werkt hij vervolgens uit voor verschillende godsbeelden. Dat het in dit leven draait om liefdesrelaties of relaties is mij dit seizoen op de school voor pastoraat ( Koinonia ) duidelijk gemaakt. We zijn gemaakt om relaties te hebben. De basis van iedere menselijke relatie, maar ook de relatie tussen God en mensen, is het geven en ontvangen. Niet geven en nemen, maar geven en ontvangen. Ontvangen is anders dan nemen. Hans Groene...

Naar aanleiding van het boek ‘Kruistocht – Het leven van koning Jezus’ van Tim Keller ben ik het Bijbe lboek Marcus aan het lezen. Volgens mij zit er een soort refrein in Marcus.   Marcus 1 : 22 : Ze waren diep onder de indruk …… Marcus 1 : 27 : Iedereen was zo verbijsterd ….. Marcus 2 : 11 : …. allen die dit zagen, stonden versteld ….. Marcus 4 : 41 : Ze werden bevangen door grote schrik ….. Marcus 5 : 15 : …. en ze werden door schrik bevangen. Marcus 5 : 20 : …. en iedereen stond verbaasd. Marcus 5 : 42 : Iedereen was met stomheid geslagen. Marcus 6 : 2 : … en vele toehoorders waren stomverbaasd …. Marcus 6 : 51 : Zijn leerlingen waren helemaal van hun stuk gebracht. Marcus 7 : 37 : De mensen waren geweldig onder de indruk en ….. Marcus 9 : 6 : ….., want ze waren door schrik overweldigd. Marcus 9 : 15 : De mensen waren verbaasd toen ze hem zagen, …. Marcus 9 : 24 : De leerlingen schrokken van zijn woorden. Marcus 9 : 26 : Nu waren ze nog meer ontze...

Wat kunnen mensen liefdeloos, zondig met elkaar omgaan. Wat kunnen we worstelen met het doorgeven van Gods genade aan anderen. Hoe moeilijk is het om vergeving te schenken aan degene die ons kwaad heeft aangedaan. Zeker als dat christenen zijn. Afgelopen zondag zongen wij opwekking 629 . Een lied waarin die worsteling mooi onder woorden is gebracht. Hoe kan ik verder leven, hoe moet ik verder gaan. Kan ik ooit vergeven, wat mij is aangedaan. De woorden in mijn ziel, de haat en bitterheid, lijken niet te helen niet door woorden, niet door tijd. Refrein: Maar als er vergeving is, kan er genezing zijn, van de pijn en het verdriet diep van binnen. Als er vergeving is,kan er genezing zijn, en de weg van herstel kan beginnen. O God, ik heb U nodig, Ik kan het zelf niet. Ik lijk haast te verstikken, in angst en in verdriet. Hoe kan ik ooit vergeven, zoals U mij vergeeft, dwars door alles heen wat mij beschadigd heeft. Geef mij de kracht van Uw liefde om verder te gaan, ...

Ik sprak laatst een zuster van onze kerkelijke gemeente. We informeerden bij elkaar naar ons geestelijk welzijn. Het gemeentelid gaf aan zich steeds meer een randkerkelijke te voelen. Dat verbaasde mij omdat zij trouw de kerkdiensten bezoekt, tot voor kort actief deelnam aan commissie(s), aanwezig is op gemeentevergaderingen, de kerk lief heeft, etc. Hoe kan zij zich dan randkerkelijk voelen? Maar wat is een randkerkelijke eigenlijk? Dat is iemand die zich aan de rand of de marge van de kerk ophoudt, de kerkdiensten en vergaderingen niet of nauwelijks bezoekt, niet deelneemt aan kerkelijke activiteiten, etc. Ik denk dat de zuster vooral dit bedoelde: dat ze zich steeds meer terugtrekt naar de rand van de kerk. Weg uit het centrum van de kerk. Maar waarom? Het predicaat ‘randkerkelijke’ past helemaal niet bij haar. Zij, ik en anderen zijn randkerkelijke tegen wil en dank. Nu is daar terecht tegen in te brengen, dat het je terugtrekken naar de rand van de kerk een keuze is. Je wi...

Ik schreef al eerder over het verschil tussen de zondaar en zonde . Over onze positie en ons gedrag. Cloud schrijft in ‘4 stappen naar een sterke identiteit’ daar ook mooie woorden over. “Het echte punt is de zonde, niet de zondaar. We moeten niet in een draaimolen van gevoelens zitten alsof we goed zijn als we goede dingen doen en slecht als we slechte dingen doen. We staan in een constantie positie van geliefd-zijn. Veel christenen blijven in de draaimolen zitten. Ze denken dat ze van een positie van vergeving naar een positie van schuld gaan, en dan weer terug naar vergeving, enzovoort. Ze voelen zich nooit veilig aanvaard.” Als kind van God (positie, identiteit) weten we ons aanvaard, geliefd. En als kind van God zien we goede én slechte dingen in ons leven. Door die slechte dingen wordt onze positie van geliefd kind gelukkig niet anders. Die positie hebben wij niet aan onszelf te danken. We zijn door Christus aanvaard als Gods kinderen. Dat is genade.

Henry Cloud schrijft in zijn boek ‘4 stappen naar een sterke identiteit’ over goed en kwaad, over het ideale ik en de werkelijke ik. Hij schrijft dat het heel belangrijk is om te kunnen gaan met het tegelijkertijd aanwezig zijn van goed en kwaad (slechtheid), omdat wijzelf, de wereld, de kerk, andere mensen precies hetzelfde zijn: goed en slecht. Cloud schrijft: “Hij (AG: God) zegt dat we ongelooflijk mooi zijn en ook uiterst zondig.” Deze zin komen we ook in iets andere vorm tegen bij Keller: “Je bent zondiger en gebrekkiger dan je ooit kunt geloven én meer geaccepteerd en bemint dan je ooit hebt durven hopen.” Hoe gaan we hier nu mee om? Het lijkt zo’n tegenstelling. Volgens Cloud is aanvaarding het antwoord op het dilemma van ideaal tegenover echt (werkelijk). Aanvaarding is genade. “Als we op het punt komen van ‘geen veroordeling’ van het werkelijke ik zoals het is, kunnen we belijden wat fout is en in relatie staan zoals we zijn, zonder druk om ideaal te moeten zijn. Het ideale ...

Theologie, vorming, gemeenschap, missie. “De kerk waar ik bij wil horen, een echte kerk, zal een geestelijke theologie onderwijzen die een honger naar geestelijke vorming opwekt, die de behoefte aan een geestelijke gemeenschap naar boven haalt, die dan haar middelen mobiliseert voor een geestelijke missie." De ideale kerk – Waar onvolmaakte mensen God ontmoeten van Larry Crabb