Arjan's blog

“Belangrijk kenmerk van leven in het nieuwe verbond is dat de wet in je hart wordt geschreven.” Dat betekent o.m. dat Hij je ‘wil’ verandert. “God zelf zorgt er voor dat mensen in het nieuwe verbond Hem willen dienen. Dat mag je dan ook best laten doorklinken.” Het gaat om de navolging van Jezus, het geleid en vervuld zijn door de Geest. “Als God de wet in het hart schrijft, valt er meer te zeggen dan ‘moeten’!” Sieds de Jong denk dan met name aan willen . “Je wilt God dienen. Daar zorgt God zelf voor. Als het gaat om het dienen van God en het leven naar zijn wet kunnen en mogen we niet volstaan met ‘moeten’ maar moeten meer toonsoorten klinken.” In dit verband noemt De Jong o.a. de volgende Bijbelteksten: Rom. 8 : 5 , Gal. 5 : 16 en 1 Petr. 4 : 2 . Nadenken, bidden, in de Bijbel lezen over vervult worden met de Geest en het belemmeren van het werk van de Geest past m.i. bij het nieuwe verbond. Hameren op de regels van de wet is typisch iets wat vooral past bij het oude verbond. Het o...

De predikant Sieds de Jong schreef over het oude en nieuwe verbond. [1] Hij zegt daar o.a. het volgende over: “Gereformeerden zijn er altijd als de kippen bij om de eenheid van het oude en nieuwe verbond te benadrukken. En terecht. Maar dat neemt niet weg dat er óók verschil is. Ik heb het idee dat dáár onder gereformeerden wat minder oog voor is.” Ik denk dat De Jong daarin gelijk heeft. Er wordt (te) weinig vanuit het nieuwe verbond gepreekt en gesproken. Anders gezegd, preken krijgen te veel een oudtestamentische ( oude verbond) lading mee. Doen wij onszelf daar niet heel erg te kort mee? De Jong schreef dat de Bijbel over het verschil tussen het oude en nieuwe verbond niet vaag of onduidelijk is. “Paulus karakteriseert zijn werk (…) als ‘een nieuw verbond dienen’. Dit wordt door hem uitgelegd met: ‘ niet het verbond met een geschreven wet, maar dat van zijn Geest’. ( 2 Kor. 3 : 6 ). Ook de schrijver van de Hebreeënbrief maakt een duidelijk onderscheid: Hij heeft het over Je...

Iemand schreef over “de hijgerige toon van als maar meer en als maar beter”. Hij ergerde zich aan een enorme gerichtheid op persoonlijke groei en 'spiritualiteit'. Het moet vooral niet gaan over 'groei', 'meer', 'gevolgen', 'effect', 'anders dan vroeger', etc. Nu kan er een sfeer van ‘hijgerigheid’ meekomen bij het spreken over groei, veranderen en spiritualiteit (geestelijk leven), namelijk als we groei, veranderen, een geestelijk leven zien als een doel . Maar hebben we dan wel de Bijbelse boodschap goed begrepen? Een geestelijk leven is het leven waarin de Geest van Christus ons gegeven wordt. De Geest die ons voor 100% wil laten deelnemen aan het goddelijk bestaan, een bestaan dat nieuwe mensen van ons maakt met een nieuwe geest. “In en door de Geest van Christus worden we Christussen voor anderen, overal en altijd. Discipelschap (leerling zijn) is dus het leven van de Geest in onszelf, waardoor we opgetild worden naar het goddelijke ...

Nouwen schrijft in het in mijn vorige blog genoemde boek dat onze honger om te willen opvallen , ons verlangen om belangrijk te zijn en macht uit te oefenen heel veel te maken heeft met de zoektocht naar onze eigen identiteit. Deze verleidingen zijn in feite een uiting van twijfel aan de volledige en onvoorwaardelijke manier waarop God ons aanvaardt. Maar, hoe aanvaardt God ons? Wat mag bepalend zijn voor een christelijke identiteit? Nouwen schrijft, “dat God ons onbegrensd en grenzeloos aanvaardt als zijn geliefde kinderen, een aanvaarding zo volledig, zo allesomvattend, dat wij daardoor bevrijd worden van ons dwangmatig verlangen om te worden gezien, geprezen en bewonderd. We zijn zoals God ons in liefde heeft gemaakt: kinderen van het licht, kinderen van God.” Volgens Nouwen vinden wij door God te dienen ons ware zelf (identiteit) en hebben wij niet langer bevestiging nodig van de wereld om ons heen. Het toegeven aan de verleidingen (opvallen, belangrijk zijn en macht) zijn pogi...

Ik las het boekje ‘Nederigheid en dienstbaarheid – het neerwaartse pad van Christus’ van Henri Nouwen. Een mooi boek dat gaat over het verband tussen ons geestelijk (spiritueel) leven en de oproep om dienstbaar te zijn. Dienstbaarheid en geestelijk leven zijn volgens Nouwen twee kanten van dezelfde medaille. Dit onderwerp werkt hij uit door te schrijven over onze roeping om Christus te volgen op het pad van de nederigheid. Het neerwaartse pad van Christus ( Filippenzen 2 : 6 – 8 ). Die roeping komt tot ons, die leven in de wereld en dat is nu juist de plaats waar de duivel huishoudt. Nouwen schrijft daarom ook over verleidingen waar wij keer op keer mee te maken krijgen. De verleiding ‘belangrijk te zijn’, ‘op te vallen’ en ‘macht’ te hebben. Anders gezegd: de wereld doet een indringend opwaarts gericht beroep op ons. Een drang om hogerop te komen, het te maken in deze wereld, om als overwinnaar te voorschijn te komen, om succesvol te zijn. Er is een spanningsveld tussen roeping e...

Keller schrijft in zijn boek ‘De vrijgevige God’ ook over veranderen . Maar waarom zouden we moeten veranderen? “Gewoontegetrouw en instinctief zoeken we onze rechtvaardiging, hoop, zin en zekerheid niet bij God en zijn genade, maar elders. We geloven het evangelie op een bepaald niveau, maar op diepere niveaus niet. Goedkeuring door mensen, succes in je werk, macht en invloed, familie en groepsidentiteit – ze wekken in ons hart een ‘functioneel vertrouwen’ en komen zo in de plaats van wat Christus heeft gedaan. Zulke dingen verander je niet door pure wilskracht, door Bijbelse principes te leren en te proberen die in praktijk te brengen.” Maar hoe dan wel? “ Blijvend veranderen kunnen we alleen als we het evangelie dieper in ons verstand en in ons hart laten zinken. We moeten ons voeden met het evangelie door het via een soort geestelijke spijsvertering deel van onszelf te laten worden. Dat is de manier waarop we groeien. ” Keller noemt twee voorbeeld uit Paulus brief aan de Korintiërs...

Keller maakt ons opmerkzaam op het feit, dat de vader voor elk van beide zonen naar buiten komt en zijn liefde aan hen betuigt, om hen zo binnen te halen. De jongste zoon wordt niet overladen met verwijten, het tegendeel is het geval. Hij mag delen in een overvloed aan vaderlijke affectie. “Ook voor de boze, rancuneuze oudste zoon gaat de vader naar buiten en hij vraagt hem dringend ook naar het feest te komen. Het laat zien dat zelfs de meest gelovige en fatsoenlijke mensen deze openingszet van Gods genade nodig hebben (…). We zullen God nooit vinden tenzij hij eerst ons zoekt.” “Jezus laat in dit verhaal geen ware oudste zoon optreden, die er alles voor overheeft om het verlorene te zoeken en te redden. Het is hartverscheurend. De jongste zoon krijgt als broer een Farizeeër. Maar wij niet. Jezus laat in dit verhaal een foute broer optreden, en stuurt zo bij ons aan op een voorstelling van, en het verlangen naar, een ware.” Onze ware oudste broer betaalde aan het kruis de schuld in on...